Sanat Akımları | www.sanat.net

Arkas Koleksiyonu’ndan Post-Empresyonist Seçmeler Kaçırmayın !.. (İstanbul/İzmir)

sanat — Fri, 02 Nov 2018 11:50:39 +0000

Kaçırmayın üzülürsünüz …
Tophane-i Amire de
Web sitesi
6 Kasıma Kadar …
İstanbul

NELER VAR ?
Avrupa’nın çeşitli ülkelerinden 48 sanatçı ve 102 eser sergileniyor.
(Post-Empresyonist eswerler yer alıyor)

GÖREBİLECEĞİNİZ BAZI ESERLER
ierre-Auguste Renoir, Louis Anquetin, Maxime Maufra, Theo van Rysselberghe, Paul Serusier, Suzanne Valadon, Edouard Vuillard, Leo Putz, Louis Valtat, Maurice de Vlaminck, Kees Van Dongen, André Derain, George Braque ve André Lhote gibi eserleri görmeniz mümkün.

İSTANBUL
Avrupa’nın çeşitli ülkelerinden 48 sanatçı ve 102 eserin bir araya geldiği sergi, Tophane-i Amire Kültür ve Sanat Merkezi Beş Kubbe Salonu’nda 13 Eylül’den 6 Kasım’a kadar ziyaret edilebilecek.

İZMİR
Sergi, Aralık ayında ise İzmir Arkas Sanat Merkezi’nde sergilenecek .

İSTANBUL NASIL GİDİLİR ? TOPHANE-İ AMİRE NEREDE

TOPHANE-İ AMİRE
Kılıçali Paşa Mahallesi, Defterdar Ykş. No:2, 34433 Beyoğlu/İstanbul
2XHJ+2C Karaköy, Müeyyedzade Mahallesi, Beyoğlu/İstanbul
(0212) 293 46 48
msgsu.edu.tr

Paylaş

The post Arkas Koleksiyonu’ndan Post-Empresyonist Seçmeler Kaçırmayın !.. (İstanbul/İzmir) first appeared on www.sanat.net.

Bakü’de Muhteşem Bir Zaha Hadid Eseri

sanat — Sun, 08 Jan 2017 19:58:33 +0000

Haydar Aliyev Kültür Merkezi, Azerbaycan’ın başkenti Bakü’de 2013’te hizmete girdi. 101 bin metrekarelik kültür merkezidir. Azerbaycan Devleti’nin düzenlediği mimari yarışmayı kazanan ünlü mimar Zaha Hadid’in konsept tasarımını; Kıbrıslı Türk mimar Saffet Kaya Bekiroğlu ‘nun detay tasarımını yaptığı bina, DİA Holding adlı Türk firması tarafından 3,5 yılda inşa edildi. 205 milyon Euroya mal olan yapı, içinde konser salonu, konferans salonu, kütüphane, müze, sanat galerileri barındırır. Mimarisi, Azerbaycan mitolojisinde yer alan Hazar Denizi’nin yükselişini yansıtır. Surrealist ve Füturist bir mimarı yapıdır. Kıbrıslı Türk mimarının olması bizler için ayrıca gurur verici bir durumdur. Mimarlığın nasıl bir sanat olduğu konusunda bizlere açık bir ders veren yapıdır. Peki Dünyaca ünlü Zaha Hadid Kimdir ? Irak asıllı ingiliz mimardır. Dekonstrüktivizm’in öncülerinden olan bir mimar. Kendisini rus konstrüktivizminin bir uzantısı olarak tanımlar.

Haydar Aliyev Kültür Merkezi Fotoğraf Galerisi
[Best_Wordpress_Gallery id=”1″ gal_title=”Haydar Aliyev Kültür Merkezi”]

Paylaş

The post Bakü’de Muhteşem Bir Zaha Hadid Eseri first appeared on www.sanat.net.

BAROK

sanat — Wed, 28 Dec 2016 19:58:42 +0000

Diego Velázquez – Yumurta Kızartan İhtiyar Kadın

Barok, 17. yüzyılın başında Avrupa’da yaygınlaşan sanatta bir anlatım biçimidir. Barok kelimesi, İtalyanca düzensiz inci anlamına gelen barroco sözcüğünden türemiştir. Barok sözcüğü, birbirinden ayrı iki şeyi tanımlamaktadır. Sanat tarihinde, Rönesans ile klasikçilik arasında kalan bir dönemi ve bütün çağlarda verilmiş bazı eserlerin tarzını ifade etmektedir. Başlangıcı ve bitişi için kesin bir tarih verilememekle birlikte 14. ve 18. yüzyıllar arasında oluşup şeklini almış bir dönemdir. Mimarlık, müzik, resim ve heykelin etkileyici temalar altında birleştirilmesi amacını gütmektedir. Abartılı hareket duygusu ve net gözüken detayları ile dönemin müzik ve edebiyatında da kendini göstermektedir. Yoğun bir etki bırakan bu anlatım biçimi, kendi alanında fazla eser verildiğinden dolayı bir dönem adı olarak anılmaya başlanmıştır. 1699 yılında İtalya’da kilise etkisinde doğmuş ve tüm Avrupa’ya yayılmıştır. Barokun 18. yüzyılda aldığı daha kaba ve sert tarza rokoko adı verilmektedir. 1600’lü yıllarda Almanya’da edebiyat konu ve üslup yönünden karışıklık içindeydi. Bununla bağıntılı olarak da bu durumu ortadan kaldırıp düzene sokmak için çabalar vardı. Bu dönemde Barok edebiyatçıları bu bağlamda büyük uğraş vermişlerdir. Özellikle özgün yapıtlar ortaya çıkarmak, Almanca’yı edebi bir dil boyutuna getirmek, taklitçiliğin dışına çıkarak özgün eserler verebilmek için çaba harcamışlardır. Bu edebiyatçıların başında Martin Opitz ve Almanya’da Barok devrinin onunla başladığı bilinmektedir. Barok devri kendinden önce dine, kendinden sonra ise felsefeye dayalı, reformasyon ve aydınlanma arasında gelişmiş bir devirdir. Edebiyatta ağırlık nazım ve dramdadır. Barok devrinde nazımda genel olarak konu ölüm düşüncesidir. Bu döneme göre ölüm kaçınılmazdır ve hayat fanilikten ibarettir. Sone bu dönemde etkin olan lirik biçimidir. Roman ise daha çok burjuva konularına yönelen humarist roman doğrultusunda ilerlemektedir. Özellikle romanda epik kahramanlar yerini, kendisi, hayat tarzı ve dünya hakkında düşünen onları alaya alan bir anlatıcıya bırakmıştır. Barok devrinde Almanca’yı yabancı dillerin etkisinden kurtarmak için seferberlik başlatılmıştır. Bu bağlantıda Almanca yazmak ve Almanca’yı arılaştırmak düşüncesiyle hareket edilmiştir. Bu amaca yönelik olarak dil cemiyetleri kurulmuştur. Barok mimarisi 16. ve 18. yüzyıllarda gelişen ve müzik, resim ve edebiyat alanından sonra mimaride de kendine önemli ölçüde yer edinen bir akımdır. İtalyan kiliselerinde gücünü tanrı ve mitoloji taslaklarından alan ve işlemeli duvarlar, görkemli bahçelerle donatılmış mimari yapıdır. Paris’te önemli bir yere sahip olan Versay Sarayı barok mimarisinin en popüler örneklerinden biri olarak kabul edilmektedir.

TEMSİLCİLERİ
Louis Le Vau
André Le Nôtre
Caravaggio
Rembrandt
Rubens
Vermeer
Gianlorenzo Bernini
Johann Sebastian Bach
Antonio Vivaldi
Domenico Scarlatti
Georg Friedrich Handel
Georg Philipp Telemann
Yngwie J. Malmsteen
Martin Opitz
Andrea Gryphius
Petrus de Vinea
Michelangelo

Paylaş

The post BAROK first appeared on www.sanat.net.

DADAİZM (DADACILIK – KURALSIZLIK)

sanat — Wed, 28 Dec 2016 19:32:10 +0000

Dada, Dadaizm veya Dadacılık I. Dünya Savaşı yıllarında başlamış kültürel ve sanatsal bir akımdır. Felsefesi “ Sanat öldü, yaşasın sanat” tır. Dadaizm Dünya Savaşının barbarlığına, sanat alanındaki ve gündelik hayattaki entelektüel katılığa ve erotizme bir protesto olmuştur. Mantıksızlık ve varolan sanatsal düzenlerin reddedilmesi Dada’nın ana karakteridir. Dadaizmi diğer sürrealist (gerçek üstücülük ) akımlardan ayıran temel özelliği “yıkıcı” olmasıdır. Alışagelmiş kural ve disiplinlere karşı tepki olan Dadaizm, Birinci Dünya savaşının yarattığı moral ve sosyal çöküntülerin bir sonucudur. Sanat ve estetik duygusu olmayan Dadaistlerin mantıksız konu seçmişlerdir. Ayrıca kâğıt, tahta ve benzeri malzemelerden garip tekniklerle resim yapmışlardır. Çocuksu heyecanlarla, her türlü akılcılığa, Avrupa uygarlığına ve savaşa karşı bir protesto hareketidir. Jean Arp, Richard Hülsenbeck, Tristan Tzara, Jacques Magnifico, Marcel Janco ve Emmy Hennings’in aralarında bulunduğu bir grup genç sanatçı ve savaş karşıtı 1916 yılında Zürih’te Hugo Ball’in açtığı kafede toplanmıştır. Toplanan grup bu cafe de Dadaizm Manifestosu’nu açıklamışlardır. Bu akım, dünyanın, insanların yıkılışından umutsuzluğa düşmüş, hiçbir şeyin sağlam ve sürekli olduğuna inanmayan bir felsefi yapıdan etkilenmektedir. Birinci Dünya Savaşı’nın ardından gelen boğuntu ve dengesizliğin akımıdır. Dada’cı yazarlar, kamuoyunu şaşkınlığa düşürmek ve sarsmayı amaçlamışlardır. Yapıtlarında alışılmış estetikçiliğe karşı çıkmış, burjuva değerlerinin tiksinçliğini, pisliğini, iğrençliğini, berbatlığını, rezaletliğini vurgulamışlardır. 1919-1924 yılları arasında “De Litterature” isminde bir dergi çıkarmışlardır. Dadaizm 1922 yılı sonrasında etkinliğini yitirmeye başlamıştır. Dadaizmi benimseyen sanatçılar gerçeküstücülüğe (sürrealizm) yönelmiştir. Sanata karşı sert tutumları olsa da, bazı sanat akımlarının (Sürrealizm) Soyut Sürrealizm, Pop art, Kavramsal Sanat vs.nin ortaya çıkmasına elverişli bir ortam hazırlamıştır.

TEMSİLCİLERİ
Jean Arp
Rchard Hülsenbeck
Tristan Tzara
Jacques Magnifico
Marcel Janco
Emmy Hennings
Marcel Duchamp
Francis Picabia
Kurt Schwitters
Max Ernts
Raoul Hausmann

Paylaş

The post DADAİZM (DADACILIK – KURALSIZLIK) first appeared on www.sanat.net.

EKSPRESYONİZM (DIŞAVURUMCULUK)

sanat — Wed, 28 Dec 2016 18:50:05 +0000

Separation-1896 – Edvard MunchEkspresyonizm veya Dışavurumculuk, doğanın olduğu gibi temsili yerine duyguların ve iç dünyanın ön plana çıkarıldığı 20. yüzyılda ortaya çıkan bir sanat akımıdır. İzlenimciliğe tepki olarak doğan bir akımdır. Politik istikrarsızlık ve ekonomik çöküntü ortamında Almanya’da pozitivizm ve naturalizm ve empresyonizm akımlarına karşı olarak ortaya çıkmıştır. 19. yüzyıl gerçekçilik ve idealizmine karşıt anti-natüralist öznelliğe sahip bir bakış açısı içermektedir. Ayrıca kuzeyli, Cermen halk sanatı biçimleri ve kabile sanatları da etkilendiği diğer kaynaklardır. Ekspresyonist sanatın amacı, sanatçının duyguları ve iç dünyasını renk, çizgi, düzlem ve kütle aracılığıyla dışavurmasıdır. Bu duyguları daha iyi yansıtabilmek için sanatçı geleneksel kuralların dışına çıkarak gerçeğin biçimini bozma yöntemini kullanarak öznel duygularına dayanarak sanat üretmektedir. Ekspresyonizm bu terim kullanılmadan önce de sanatta ifade edilmekteydi. Örneğin Ispanya’da ressam El Greco ve Alman rönesans ressamı Matthias Grünewald içerikleri dışavurumculuk öğelerinden oluşmuş sanat eserleri vermekle beraber dışavurumculuk sıfatı sadece XX. yüzyil sanat eserlerine verilmektedir. Dışavurumculuk resim, heykelcilik, mimari, edebiyat, tiyatro, muzik, film gibi birçok sanat çeşitlerinde yer almaktadır. Ekspresyonist resim bozulmuş çizgiler, şekiller ve abartılı renklerle sanatçının duygusal dünyasını aktarmayı hedefler. 19. yüzyıl gerçekçilik ve idealizmine karşıt anti-natüralist öznelliğe sahip bir bakış açısı içermektedir. Edward Munch’un Çığlık adlı tablosu, bu akım için çok güzel bir örnektir. Ekspresyonist bir sanat eserini yorumlarken çizgilerin, renklerin kullanımına dikkat etmek gerekmektedir. Sivri keskin çizgiler, kırmızı ve tonları öfkeyi ön plana çıkarırken, dairesel oluşumlar, mavi ve tonları daha çok sakinliği vurgulamaktadır. Önemli dışavurumcu ressamlar arasında Edward Munch, Kirchner, James Ensor ve Oscar Kokoschka sayılmaktadır. Ekspresyonist mimaride 1910 ve 1930 yılları arasında özellikle Almanya’da etkisini göstermiştir. Akım bu anlamda da Bauhaus okuluyla paralellik taşımaktadır. 90 derecelik açıyı ortadan kaldırmak temel teknik olarak düşünülürken, işlevselliği formla bütünleştirme amacı, alışılmamış formların ve yeni malzemelerin kullanılmasıyla ifadeci mimarlık anlayışının kendine özgü dinamiklerini oluşturur. Bireysel ve dolayısıyla duygusal tasarım anlayışı, ekspresyonist mimarlığın felsefesidir. Bruno Taut’un 1914de Köln’deki “Werkbund Sergisi” için hazırladığı “Cam Pavyon” ve Erich Mendelsohn’un 1921’de bitirilmiş olan Potsdam’da bulunan “Einstein Kulesi” ve Hans Poelzig]’in tiyatro direktörü Max Reinhardt icin hazırladığı Berlin’deki “Grosse Schauspielhaus” tiyatrosu iç dekorasyonu ekspresyonist mimarlığın önemli örnekleri olarak bilinmektedir Bauhaus okulunun kurucusu Gropius, ekspresyonist mimarlığın erken döneminin temsilcisi konumundadır. Ekspresyonist sanat 1933 yılında nazi yönetiminin Almanya’da başa geçmesiyle 5 yıl sonra yok olmuştur. İkinci dünya savaşından sonra ise brütal bir anlayışla etkinliğini yeniden göstermiştir. Çoğu ekspresyonist sanatçının kaybedilen savaşta yer almasıyla oluşan stres yüklü duygulanımları da dışavurumculuğu doğuran bir faktör olmuştur. 1960’lı yıllarda yapılan Sydney Opera Binası ise, postmodern ifadeciliğin en önemli yapıtları arasında gösterilmektedir. Dışavurumculuk, kübist, minimalist ya da fütürist anlayışlarla da özdeşleşerek temel bir sanatsal ifade olarak canlılığını sürdürmektedir. Ekspresyonist heykelcilik sanatçılarından en bilineni Ernst Barlach ‘dir. Erich Heckel gibi bazı ressamların da dışavurumcu heykel çalışmaları bulunmaktadır. Ekspresyonist edebiyat denince akla Franz Kafka tarafından Almanca yazılmış romanlar gelmektedir. Genel olarak konuşulan lisanı Almanca olan ülkelerde dışavurumcu şiir de büyük gelişme göstermiştir. Bunlar arasında Georg Trakl, Georg Heym, Ernst Stadler, Gottfried Benn ve August Stramm en çok etkili olanlardır. Ekspresyonist müzik bir müzik türü olarak XX. yüzyılın en önemli müzik akımlarından biri olmakla beraber bu akımı tam olarak tanımlamanın çok zor olduğu ifade edilmektedir. ‘İkinci Viyana Ekolu’ adı altında müzik bestecileri Arnold Schoenberg ile öğrencileri Anton Webern ve Alban Berg ekpresyonist adını verdikleri müziksel parçalar bestelemişlerdir. Ayrıca çok “ahenksiz ” müzikleri ile şuuraltı, “içsel gereklilik” ve “acı çekme” duygularını ifade etmeye çalışmalarıdır. Schoenberg’in ‘Orkestra İçin Beş Parça’ eseri, ‘Bekleyiş’ monodraması ve Mesut el dramatik eseri; Alban Berg’in Wozzeck operası ekpresiyonist yapıtlara iyi örneklerdir.

TEMSİLCİLERİ
Georges Rouault
Max Beckmann
Oskar Kokoschka
Otto Dix
Ernst Ludwig Kirchner
Edvard Munch
El Greco
Matthias Grünewald
O’Neil
Franz Kafka
T.S. Eliot
J. Joyce

Paylaş

The post EKSPRESYONİZM (DIŞAVURUMCULUK) first appeared on www.sanat.net.

EMPRESYONİZM (İZLENİMCİLİK)

sanat — Wed, 28 Dec 2016 18:31:33 +0000

Monet – Gün Batımı

Empresyonizm veya İzlenimcilik 19. yüzyılda Fransa’da ortaya çıkan ve bütün sanat dallarını, özellikle resmi etkileyen başlıca akımlardan biridir. Empresyonizm, önce resimde, sonra edebiyatta etkili olmuş bir akımdır. Bu akım doğadaki unsurların kişinin içinde oluşturduğu izlenimleri, duygusal izleri yansıtmayı hedeflemektedir. Empresyonizm içerisinde yer alan sanatçılar, doğayı objektif bir gerçek olarak ele almaz, kendilerinde yarattığı izlenimi resme veya edebi esere aktarırlar. Bu akımın kurucuları, atölye çalışmalarından çok, açık havada çalışmaya önem vermişlerdir. Resim sanatında izlenimcilik, özellikle ışık ve renkten kaynaklanan görsel izlenimleri yansıtmayı hedeflemektedir. Resim yapılırken nesneler ya da olaydan çok günün belirli bir zamanına özgü ışığın sanatçı üzerinde yarattığı izlenimlere göre hareket edilmektedir. Bu akımın öncüleri Claude Monet ve Camille Pissarro’dur. Edebiyat eleştirmeni K. Haedens’e göre, empresyonist şiirlerde sözcükler, yepyeni biçimlerde birleşir, bir “fosfor ışığı” içinde yıkanırlar. Empresyonist şairler, şiirde biçime, kafiyeye önem vermezler. “Sanat için sanat” anlayışını benimseyerek, edebiyatın toplumsal bir görevi üstlenmesine karşı çıkarlar. İzlenimcilere göre sanatçı doğrudan doğruya gerçeği değil, gördüklerinin kendisinde uyandırdığı duygu ve düşünceleri esas almalıdır. Sanatçı gerçekçiliği ve nesnelliği ikinci plana atarak, kişisel yorumu ön plana çıkarmalıdır. İzlenimcilikte, yorumlar ve izlenimler, sanatçıdan sanatçıya değiştiği ve her sanatçı eserinde kendinde oluşan duyguyu ve izlenimi anlatacağı için, meydana getirilen edebî eser, yazarın veya şairin kişiliğine dair izler taşımaktadır. Empresyonizm iki yönden ele alabilir. Teknik bakımından başardığı devrim ve duygu bakımın¬dan getirdiği taze havadır. Teknik devrim gerçekten de çok önemlidir. Gü¬neş ışığındaki yedi rengi kullanmakla sağlanan renk¬lilik, parlaklık, klâsik sanatın siyah, kahverengilerini tarihe veriyordu. Empresyonist tablolar “tabiata açılmış birer pencere” gibi aydınlık, ferahtır. Artık ressamlar gece karanlığını hatırlatan ağır, koyu göl¬geler vuramıyorlardı Empresyonist tablolarda uçu-şan turuncu, sarı, mor, mavi renkler güneş aydınlı¬ğında kamaşan gözlere tablonun da göz kamaştırıcı olabileceğini gerçekleştiriyordu. Duygu bakımından Empresyonizm, adamakıllı eskimiş gelenekleri kökünden yıkmaktaydı. Konu, he¬le edebî, tarihî ya da mitolojik konu ressam için ar¬tık önemli değildi. Ressamın başlıca ödevi herhangi bir sahneyi, bir olayı canlandırmak değildir. Bir ba¬kıma insan da resimdeki eski yerini kaybetmiştir. İn¬san resmi, portresi, çıplak ya da giyinik kadın vücu¬du yerine ele alınan tek konu tabiattı. Ressamı bun¬dan böyle ilgilendirecek ancak tabiat olacaktı. Hem de açık, pırıltılı, güneşin olanca kuvvetiyle egemen olduğu bir tabiat.

TEMSİLCİLERİ
Claude Monet
Camille Pissarro
Edouard Manet
Georges Seurat
Paul Signac
Vincent Van Gogh
Paul Gaugin
Paul Cezanne
Edgar Degas
Henri De Toulosue-Lautrec
Pıerre-August Renoir
Arthur Rimbaud
R. Marie Rilke
Paul Verlaine
M.Ravel
C.Debussy
J.A.Carpenter
O.Respighi
C.T.Griffes
I.Albéniz
P.Dukas

Paylaş

The post EMPRESYONİZM (İZLENİMCİLİK) first appeared on www.sanat.net.

FOVİZM (YIRTICILIK)

sanat — Wed, 28 Dec 2016 18:04:58 +0000

Henri Matisse – Woman With a Hat

Modern Sanat Sözlüğüne göre Fovizmin tarifi şöyledir. “Saf renklerin alabildiklerine gelişmesi, açılmasıdır”. Bu temele dayanan Fovizm, 20. yüzyılın ilk sanat devrimidir. 1898-1908 yılları arasında Henri Matisse tarafından Fransa’da geliştirilen bir sanat akımıdır. Matisse’in “Bir tabloya bakarken onun neyi göstermek istediğini unutmak gerek.” diyen bir felsefesi vardır. Fovizm’ in en önemli özelliği, tüpten çıkmış gibi çiğ ve bağıran renklerin doğrudan kullanımıdır. Matisse, Derain ve Vlaminck’in Paris’te açtıkları bir sergide akım ilk kez duyulmuştur. 1905 yılında gerçekleşen bu sergi modern resme birçok katkıda bulunmuştur. Sergiye gelenler daha önce hiç karşılaşmadıkları bir anlatımla karşılaşmışlardır. Bu resimlerde renkler birbiri ile hemen hemen hiç karışmamışlardı. Biçimlerde de derinlik yoktu. Ressamlar hiçbir kayıt tanımadan kendilerini duygularına vermişlerdi. O zamana kadar henüz Empresyonizme dahi iyice alışamamış olan halk sergideki bu yapıtları tepki ile karşıladı. Tuval üzerine sürülmüş doğrudan renkler, bozuk perspektif gelenleri şaşırtmıştır. Sergide bulunan ünlü eleştirmen Louis Vauxcelles çarpıcı ve hırçın çalışmalara bakarak yapıtların arasında klasik İtalyan üslubundaki küçük bir heykeli görünce “Vahşiler arasında bir Donatello” demişti. Akım adını bu hitaptan almıştır. Fovizm’de en önemli unsur görselliktir. Fovist ressamlar, İzlenimciler gibi, doğrudan doğayı betimlemişlerdir, fakat onların yapıtlarında yoğun bir dışa vurumcu tepki izlenmektedir. Fovizm’i, Empres¬yonizm ve Neo-Empresyonizm akımlarının bir sonu¬cu, normal bir devamı olarak ele almak gerekmektedir. Bu iki ekol, renk teorile¬rini, bilimin renk üstündeki son buluşlarını kullana¬rak onları resim plânına aktarmış, rengi, hiçbir sa¬nat çağının görmediği parlaklığa yükseltmişlerdir. Tablo onlarla ancak renkle, rengin bahşettiği zen¬ginlikle yaşamaktadır. Fovizm, Empresyonizm ve Neo-Empresyonizm’in sağladığı renk egemenliğini sınırsız ve sistemsiz de¬necek bir coşkunlukla kullanmıştır. Renk coşkunluğu bu akımla son basamağa çıkmıştır. Fovistler renk taşkınlığında sınır tanımamışlardır. Henri Matisse, Andre Derain, Vlaminck, Camoin, Manguin, Friesz ve Raoul Dufy o güne kadar hiçbir res¬samın uygulamaya cesaret etmediği aşırı renk ahenklerini başarmışlardır. Mesela; güneş batışını tas¬vir eden bir tabloda ağaç kütükleri düpedüz kırmızı, ya da turuncu, karşı dağlar masmavi, yada mor olarak resmetmişlerdir. Yer kanarya sarısı, yapraklar çiğ yeşilidir. Resimde iki renk kıymetini birbirine bağlayan “geçiş renkle¬ri” denilen griler, sönük kıymetler genç ressamların tablolarında hemen hemen yok denilecek kadar az¬dır. Her tablo, asılı bulunduğu duvarda, bir renk bom¬bası şiddetiyle patlıyor, birbirine zıt, karşıt renkle¬riyle gözleri sanki hırpalıyordu. Fovizm, resim dünyasında bir an parlayıp çabuk sönen, ama yüzyılımızın başında değerli eserler vere¬rek yeni yollar açan bir “havaî fişek” gibi olmuştur. Za¬manla Fovistler, teker teker başlangıçtaki heyecanla¬rını yitirmişlerdir. Henri Matisse Doğu minyatürlerini inceleyerek bilinen üslûbu¬na kavuşmuştur Andre Derain klâsik geleneklere saplan¬mış, kara, koyu renkli paleti benimsemiş, renk cümbü¬şünden vazgeçmiştir. İlkin ateşli birer “yırtıcı hayvan” olan Marquet, Friesz, Braue, Rouault, Van Dongen ve başkaları daha mülayim, daha ölçülü renk âhenklerine dönmüşlerdir.

TEMSİLCİLERİ
Henri Matisse
André Derain
Maruice De Vlaminck
Raoul Duffy
Georges Braque
Albert Marquet
Kees van Dongen
Henri Manguin

Paylaş

The post FOVİZM (YIRTICILIK) first appeared on www.sanat.net.

FÜTÜRİZM (DİNAMİZM – HAREKET)

sanat — Wed, 28 Dec 2016 17:52:04 +0000

Umberto Boccioni, EsneklikFütürizm, 20. yüzyılın başında yeni yaşamı ve yeni yaşamın teknolojisini özne olarak tanımlayan, hareket ve dinamizme önem veren, geleneksel kuralları yıkma amacı güden bir sanat akımı olarak doğmuştur. 1909 Yılında İtalya’da önce şiirde sonrada resimde ortaya çıkan, geçmiş ve geleneksel görüşleri reddeden bir akımdır. Fütürizmde yapılmak istenen, evrendeki hareketin bir anını tespit etmek değil; hareketin kendini duyurmaktır. Bu akıma göre her şey hareket halindedir ve değişmektedir. Hareket halindeki varlıkların gözde bıraktıkları etki algılanıncaya kadar hareket yeniden değişmektedir. Bu nedenle koşan bir at, dört değil yirmi ayaklıdır ve ayakların hareketi de üçgen biçimindedir. Pek çabuk hareket eden bir insan ya da cisim, çizgilerini hava içinde eritmektedir. Bu yüzden gözlerimiz, onun yapısını farkedememektedir. Çok çabuk hareket eden cisim sanki parçalanmış moleküller halindedir. Bu bilimsel gerçek fütüristlerin sanat görüşünü oluşturmaktadır. Bunlar daha çok fırtınalı denizler, son hızla giden otomobiller, dansözler gibi hareketli konuları seçmişlerdir. Bu akımın öncüsü İtalyan şair, romancı, oyun yazarı ve yayın yönetmeni Filippo Tommaso Marinetti’dir. Marinetti’ nin 1909 da Paris’te “Le Figaro” gazetesinde yayımladığı Fütürizm Manifestosu, fütürizmin bildirişidir. Bildiride, “Bizler müzeleri, kütüphaneleri yerle bir edip ahlakçılık gibi bütün yararcı korkaklıklarla savaşacağız.’ ifadeleri yer almaktadır. Bu, geçmişin bütünüyle reddi anlamına gelmektedir. Aynı bildiride “Biz dünyadaki gerçekten sağlıklı tek şeyi, yani savaşa ve ölüme götüren güzel düşünceleri yüceltiyoruz.” sözleriyle, siyasal alanda o dönemde gelişen faşizmden yana bir tavrın da açık göstergesi olmuştur. Hızın üstünlüğünü iddia ve ilan eden Marinetti, bir yarış arabasının, Yunan heykelinden daha güzel olduğunu belirtmiştir. Fütürizmin amacı; bu hayatın en belirgin niteliği durumundaki yenilikleri, dinamizmi, hızı, değişimi, heyecanı, sanata taşımak ve sanatın diliyle ifade etmek; dolayısıyla sanat-hayat arasındaki kopukluğu ortadan kaldırmaktır. Bu akımın savunucuları İtalya’nın geçmişinin ezici ve bunaltıcı ağırlığından kurtulması amaçlanmaktaydı. Müzelere, akademilere ve eski Roma’yı öven geleneksel kurumlara başkaldıran militanca manifestosuyla fütürizmin tahrip edici bir yönü vardır.

TEMSİLCİLERİ
Umberto Boccioni
Giacano Balla
Carlo Cara
Luigi Russolo
Gino Severini
Marcel Dumchamp

Paylaş

The post FÜTÜRİZM (DİNAMİZM – HAREKET) first appeared on www.sanat.net.

İDEALİZM

sanat — Wed, 28 Dec 2016 17:41:42 +0000

İdealizm, 20. yüzyılın başlarında ortaya çıkmıştır. Felsefede, tinsel güçlerin evrendeki tüm süreçleri ya da olup bitenleri belirlediğini savunan tüm felsefe öğretilerini içerecek biçimde kullanılan bir terimdir. İdealizm Eski Grekçe idea kelimesinden türetilmiştir. Bireyci dünya görüşü ve simgecilik akımına bir tepki olarak doğmuştur. Var olan her şeyi düşünceye bağlayıp ondan türeten; düşünce dışında nesnel bir gerçekliğin var olmadığını savunmaktadır. Başka bir deyişle düşünceden bağımsız bir varlığın ya da maddi gerçekliğin bulunmadığını dile getiren felsefi bir akımını nitelemektedir. İdealizm, varlığın düşünceden bağımsız olarak var olduğunu kabul eden “gerçekçilik”, “maddecilik” ve “doğalcılık” felsefe anlayışlarının tam karşısında yer almaktadır. Felsefe alanında İdealizm, dünyanın temellendirilmesinde en önemli görevin, bilince ya da maddi olmayan zihne yönelik bir gerçeklik kuramı geliştirmek olduğu düşüncesi üstüne kurulmuştur. İdealizm anlayışının temelleri önce Platon’un “Idealar Dünyası Kuramı” yla atılmış; daha sonra çeşitli filozoflarca sunulan izahlarla güçlendirilmiştir. İdealistler, doğadaki nesneleri, her şeyin özünü oluşturan tek bir gücün ya da enerjinin geçici görünümleri olarak görmektedir. Varlığın tüm görünüşlerinde tek bir anlamın yattığını düşünürler. Varoluşu tek bir birlik olarak algılar; aklın sağladıklarının dışında gerçekliğe ulaşmanın olanaksız olduğunu öne sürmüşlerdir. Gerçekliği idea olarak belirleyip maddeyi bunun bir yansıması saymışlardır. İdealist felsefenin tüm özellikleri edebi eserlerde de görülmektedir. İdealizm, çağcıl yaşamın artık makineleşen toplumları ve alabildiğine serpilip gelişen kentleriyle bireyi topluluk içinde yaşamaya zorladığını vurgulayan bir arada yaşamanın yarattığı ortak kanı ve duyguları dile getirmeyi amaçlamaktadır. Topluluk bilincini ve bu bilince göre bireyin varoluşunu, yaşamı belli belirsiz yönlendiren kimi tinsel gerçekleri betimlemeyi ön planda tutmaktadır.

TEMSİLCİLERİ
Jules Romains
Georges Duhamel
Charles Vildrac
Chenneviere
Hersh Lauterpatch
Quincy Wright
David Mitrany
Woodrow Wilson

Paylaş

The post İDEALİZM first appeared on www.sanat.net.

KONSTRÜKTİVİZM

sanat — Wed, 28 Dec 2016 13:15:52 +0000

Konstruktivizm, 20. yy ikinci on yıllık suresi içinde aktif olan önemli bir sanat hareketidir. Hareket 1914 yılında Rusya’da doğmuş ve 1917 devriminin devamında etkinlik göstermiştir. Yeni doğan bu dünya düzeni içerisinde sanatçının bir mühendis ve bir bilim adamı olduğunu kabul eden bu harekete bağlı sanatçılar yeni kurulmakta olan bir düzenin yeni kurallara ihtiyaç duyduğuna inanmıştır. Burjuva önyargılarına şiddetle karşı çıkan konstruktivistler sanat için sanat fikri ve gerçeğin yorumu ve tasviri anlayışına da tepki göstermektedirler. Materyalist tavrı yeni bilimsel ve materyal biçimlerde belirlemeye çalışarak toplumsal olarak faydalı ve kullanılabilir şeylerin yeni biçimlerin kaynağı olduğunu kabul etmişlerdir. Toplumu ve sanatı bütünleştirme çabasında makine ve insan bilinci zamanlarını yansıtacak güçte olup 20. yy. in değişen şartlarına uygun bir estetik yaratmak istiyorlardı. En önemli sanatçılar endüstriyel desen, ahşap, metal ve seramikle birlikte film ve tiyatro ile uğrasan Vladimir Tatlin, tipografi, poster, fotoğraf ve film ile uğrasan Alexander Rodchenko mimari ve iç dekorasyonla uğrasan El Lissitzky ve insan duygularını şekillendiren psikolojik fenomen ve iç fenomenlere eğilen Naum Gabo olmuştur. Sanat tarihi içerisinde bu akıma bağlı olarak şekillenen en ilginç eser bir proje olarak kalan 3.Enternasyonale anıtıdır. Geleceğe donuk eser olarak ta ünlenen bu eser uzay çağı dinamizmine uygun bir düşüncenin ürünü olup masif bir spiral olarak teşkilatlandırılmıştır. Bugün ayakta kalan en önemli konstruktivist eser ise moskovadak, Leninin mozolesidir. Konstruktivizm resim, heykel ve mimari alanlarında egemen olmuş, Sosyalist Gerçekçilik resmi tutum olarak benimsenince ortadan kalkmıştır. Akımın ortadan kalkmasıyla yandaşlarının bir bölümü batıya göçmüştür. Genelde çağdaş malzemeleri kullanan ve geometrik kompozisyon anlayışını benimseyen bir tutumdur.

TEMSİLCİLERİ
Vladimir Tatlin
El Lissitzky
Naum Gabo
A. Pevsner
N. Gabo
Kazimir Maleviç
L. Moholy-Nagy

Paylaş

The post KONSTRÜKTİVİZM first appeared on www.sanat.net.